Dag 10 - Zaterdag 26 mei - Dag 2 Cruise – Havana

Floortje is werkelijk als een blok in slaap gevallen gisteren en gelukkig heeft ze geen last meer gehad van misselijkheid. Misschien een combinatie van wennen aan het gevoel van de boot en alle nieuwe indrukken waardoor ze wat nerveus was? Hoe dan ook, het belangrijkste is, dat ze zich goed voelt en ook goed geslapen heeft. Michèl en ik hebben wat minder geslapen. Eerste nacht in een ander bed schijn je wat meer te waken in je slaap en ondanks dat het zo’n groot schip is, beweegt het toch nog behoorlijk. Daarbij zit een van de metalen schermen van ons balkon los en dat ‘klappert’ flink in de wind. Vandaag gelijk maar even vragen of dat gemaakt kan worden.

Voor onze eerste ochtend hadden we het ontbijt in de hut laten komen. Dat kan door het all-inclusive arrangement gratis. De keuze is wat beperkt, maar je vult voor 02.00 uur ’s nachts in wat je wilt en hoe laat je het wilt en dan wordt het netjes een kwartier te vroeg gebracht, waardoor je elkaar verschrikt aan zit te kijken als er op de deur geklopt wordt. Boven Floortjes dekbed stak een verward, blond krullenkopje uit, dat ineens stijf rechtop in bed ging zitten, waar de ober hartelijk om moest lachen.

Het eerste dat Floortje zei toen ze eenmaal wakker was, was dat ze naar de Lego Kamer wilde. Die ging om 9 uur open en Michèl heeft haar toen direct gebracht. Thuis gaat ze natuurlijk hele dagen naar school en ook nog eens drie middagen per week naar de BSO en ik denk dat ze het contact met kindjes mist. Bovendien krijgen de kids hier alle aandacht en wordt er van alles met ze gedaan, in tegenstelling tot mama en papa die ook wel eens wat tijd voor zichzelf willen. Het mes sneed dus aan 2 kanten, want zo konden papa en mama een beetje relaxen op de kamer, terwijl Floortje alle aandacht kreeg. Om het uur zijn we bij haar gaan kijken, maar ze wilde perse blijven tot sluitingstijd (12.00 uur die dag). Omdat ik niet zo’n honger had, zijn Michèl en Floortje samen gaan lunchen en zijn we ons daarna allemaal gaan opfrissen voor ons vertrek richting Havana.

Vanuit huis had ik een fietstour geboekt. Toen we zo’n 6 jaar geleden in Thailand waren, was dat zo goed bevallen, een stad vanaf de fiets bekijken, dat ik dat nu absoluut weer wilde. Je kunt fietsend meer zien dan wandelend en tegelijkertijd kom je soms op plaatsen, waar je met bijvoorbeeld een tourbus niet komt. Ik had mijn zinnen gezet op de sunset tour, die om 15.30 uur vertrok, zo’n 19 kilometer lang was en waar je 4 uurtjes over deed. Prima tempo voor deze ongeoefende fietsers en genoeg tijd om te rusten en foto’s te schieten.

Rond 14.00 uur zijn we van het schip afgegaan en al wandelend hebben we al een deel van Havana bekeken. Na een half uurtje begon het te betrekken en hebben we een taxi aangehouden om ons naar het kantoor van het fietsverhuurbedrijf te brengen. Op dat moment begon het werkelijk gigantisch te regenen. Het kwam werkelijk met bakken uit de hemel. We hadden uiteraard de in Florida gekochte regenponcho’s meegenomen, dus we waren goed voorbereid.

De taxi zette ons af op de kruising van de 16e Calle en 13e Calle en vanaf daar moesten we zoeken. Uit werkelijk niets bleek waar dat kantoortje zat. Gelukkig kwam er een groep met fietsers aan, die er overigens als verzopen katten uitzagen, waardoor we wisten waar we moesten zijn, anders hadden we het nooit gevonden. We gingen het kantoortje binnen en al snel bleek dat wij de enigen waren die deze tour zouden doen vanmiddag. We wisten eigenlijk niet goed wat we moesten doen, besluiten om de boel te verzetten (dat mocht, maar de komende dagen staat er constant regen op de agenda), de boel helemaal af te blazen of toch door laten gaan. Ik moest wel erg lachen. Je zag onze gids met van die trieste puppy ogen bidden dat we voor optie 1 of 2 zouden gaan, maar als echte Hollanders, die bekend staan om in weer en wind te fietsen, besloten we om de tour toch door te laten gaan. Dus onze gids hulde zich in regenbroek en lange regenjas en ondertussen werden onze fietsen klaar gezet, die van mij met een zitje voor Floortje achterop. En daar gingen we, fietsend door ‘tropisch’ Havana in de stromende regen met een gids die je iedere 5 minuten zag denken, laat ze alsjeblieft besluiten om alsnog terug te gaan! Maar ja, wat dan, dan zien we uiteindelijk niets van deze stad waar we misschien nooit meer komen. Dus als werkelijke die-hards zijn we achter hem aangefietst. De eerste 10 minuten zijn vervelend, omdat je dan nog deels droog bent, maar daarna ben je nat en natter dan nat, kun je niet worden.

Onze gids wist veel te vertellen van de stad, de godsdienst Santaría, die een samensmelting is van het rooms-katholicisme en het Afrikaanse geloof en de buurten waar we doorheen fietsten. Het was echt zo enorm jammer dat het niet stopte met regenen. De stad ziet er in de regen gelijk een stuk somberder uit. We hadden echt gehoopt dat het tijdens de tour zou opklaren, maar afgezien van een heel klein moment waarop het slechts miezerde, bleef de regen aanhouden. Tot overmaat van ramp kreeg ik ook nog een lekke band. Die werd overigens zeer deskundig en supersnel vervangen door onze gids, maar ik merkte dat het voor Floortje vreselijk afzien was. Buiten dat ze achterop de fiets ook door en door nat was geworden, werd zij niet warm door het fietsen en ik voelde haar helemaal rillen. Ondanks dat we pas iets over de helft waren, besloten we de tocht te beëindigen. Morgen hebben we nog een tour gepland en het deel van de stad dat we nu niet konden zien, zou ook morgen weer aan bod komen. Dus na een korte stop voor een vruchtencocktail, keerden we terug naar ons startpunt.

Vanaf het fietsverhuurbedrijf moesten we een klein stukje lopen. Men kon geen taxi voor ons bestellen, want met dit weer kwamen die toch niet, werd gezegd. Dus zijn we naar een grote, doorgaande weg gelopen en hebben we het eerste de beste wrak aangehouden. Het was een Lada die van ellende bijna uit elkaar viel. We waren echt bang dat er halverwege de trip een deur uit zou vallen of nog erger, dat we door de bodem zouden zakken. Echt gezond was het ook niet, want er waren bijna meer uitlaatgassen in de auto dan erbuiten. Maar we hebben het gered. Hopelijk kan de chauffeur sparen voor een nieuwe auto. We hadden ons door de gids laten vertellen dat het hier qua lonen een omgekeerde piramide is. De mensen die echt gestudeerd hebben en veel weten en waar er weinig van zijn, werken vaak voor de overheid en verdienen misschien $30 per maand, terwijl de minder geschoolde mensen, waar er veel van zijn, bijvoorbeeld de taxi chauffeurs de best betaalde banen in de stad hebben.

Inclusief de douane controle, die je hier natuurlijk steeds hebt als je op en af het schip gaat, waren we om 18.00 uur weer terug op onze kamer. Daar zijn we ons gaan opfrissen om uiteindelijk om 19.00 uur te gaan eten. Laat voor ons Nederlanders, maar de restaurants hier openen pas om die tijd. ‘Ons’ restaurant was vandaag gesloten en het was free-seating in het andere restaurant, wat zoveel wil zeggen dat iedereen kan komen en gaan wanneer hij/zij wil. We kwamen uiteindelijk aan een tafel van 6 bij 3 Mexicaanse dames te zitten, die bijzonder goed Engels spraken, waar we wat beleefde gesprekjes mee gevoerd hebben. Je kon kiezen uit een kleine à la carte selectie, maar wij zijn uiteindelijk voor het buffet gegaan.

Na het eten zijn we in de lobby spelletjes met Floortje gaan doen. Daar konden we ook het internet weer even gebruiken. Rond de klok van 20.30 uur zijn we nog een ijsje gaan eten op het dek waar het zwembad zit en na nog wat rond gelopen te hebben waren we om 21.30 uur terug in de hut. Voor Floortje extreem laat, maar goed, het is niet vaak vakantie. Ze is uiteindelijk als een blok in slaap gevallen. Michèl heeft op zijn telefoon nog een filmpje liggen kijken en ik ben lekker gaan slapen. Morgen moeten we vroeg op. Om 09.00 uur worden we aan de kade door onze tourgids verwacht voor een privé tour door Havana. Laten we hopen dat het weer beter is dan vandaag.

Tot morgen maar weer.